Pedagoochelen

Pedagoochelen (zie Daphne Dekkers!) kunnen we allemaal! Iedereen heeft een mening, iedereen weet er wel iets van en heel veel mensen doen het. Wanneer tips en trucs worden gegeven zijn mensen hier of heel blij mee, of ze worden boos op de wetenschappers en mensen in de praktijk, want wat weten zij nou eigenlijk?

Het is soms best lastig om pedagogiek te studeren. Zeker met een kind! En niet omdat het studeren en moeder zijn nou zo lastig is, maar mensen verwachten wel wat van je. Ik merk in sommige van mijn kenissenkringen dat men eigenlijk verwacht dat mijn kind zich gedraagt zoals dat hoort, normaal. Maar goed, wat is normaal. In het kort komt het er voor deze mensen op neer dat ze vinden dat mijn kind netjes moet zijn, niet moet zeuren en al helemaal geen herrie moet maken. Maar ja, dat is op zich niet normaal! Het is toch een kind? Daarnaast verwacht men dat ik voor iedere situatie een goede oplossing kan bedenken. Maar eerlijk is eerlijk, als ik in de supermarkt sta en mijn kind besluit zich ten gronde te storten, dan krijg ook ik een rood hoofd en gaan ook mijn radartjes hard aan het werk om zo snel mogelijk weg te komen! Misschien weet ik in mijn achterhoofd wel hoe het moet (hoewel ik nog nooit een college heb gehad over hoe ik dit soort situaties moet aanpakken), maar als het je overtkomt is het gewoon genant! Kortom, mijn kind en ik voldoen over het algemeen niet aan deze verwachtingen.

Een ander punt dat het soms lastig maakt is het volgende: in sommige gevallen komen ouders in mijn omgeving naar mij toe om te vragen hoe ze iets het beste kunnen aanpakken. Ze willen weten hoe ik tegen een bepaalde situatie aankijk of vragen of ik vind dat er iets mis is met hun kind(alsof ik dat in een oogopslag kan zien). Ik help graag, verwijs meestal door naar een instantie die ik ken of waar ik over heb gelezen of ik probeer richting te geven aan het probleem, zodat er misschien een oplossing gevonden kan worden. Uiteraard geef ik ook wel eens tips, maar dat zijn dan meer de dingen waar ik zelf veel aan heb gehad door, juist ja, gewoon maar wat te pedagogelen! Maar, en nu komt het, als ik zelf iets zie waarvan ik denk “hmmm” en ik gooi dit in de groep (omdat ik dacht dat dat wel kon, aangezien men al eens naar mij toe gekomen was!), dan heb ik het gedaan! Ik moet me er vooral niet mee bemoeien, het zijn mijn zaken niet en ik moet ook vooral niet denken dat omdat ik pedagogiek studeer ik alles weet van opvoeden……

Nou vraag ik je! Snappen jullie het nog?

Be Sociable, Share!

Leave a Reply